Laatste tweets:

Livescore:

Live score mede mogelijk gemaakt door Watisdescore.com

Nu online:

254 gasten online

Column 2 van Kees Vlietstra: Gratis kaartjes

Het kon niet uitblijven - de huidige tijd van schandalen rond Theo Huizinga en in allerlei delicatessen verwerkt paardenvlees is een walhalla voor stukjesschrijvers, columnisten en andere met de pen welbespraakte lieden die al dan niet met gebruikname van het digitale fileermes hun mening ventileren. Wij werden verblijd met een tweede column van Kees Vlietstra die bovenstaande actuele gebeurtenissen in een potentiële relatie tot elkaar ziet.

 

Heel veel leesplezier gewenst!

Gratis kaartjes

De laatste berichten over Theo Huizinga maken mij achterdochtig. Theo zou als elftalleider van FC Groningen zogenaamde 0 euro kaartjes, die bedoeld zijn voor spelersvrouwen en relaties, voor €35,00 per stuk hebben verkocht in zijn cafetaria en bij de Marktslager. Zette mij aan het denken. Begin jaren 80 ging ik ook naar de FC. Op gratis kaartjes. Schreef daar ook een stukje over:

 

Begin jaren tachtig heerste er een heuse ‘Europacupkoorts’ in Stad en Ommeland. Het kleine FC Groningen had zich voor het eerst in de geschiedenis geplaatst voor het toenmalige Europacup 3 toernooi. In de eerste ronde werd zo maar het favoriete Atletico Madrid uitgeschakeld. In het immense Estadio Vicente Calderon werd, onder meer door een eigen doelpunt van Walter Waalderbos, nog met 2-1 verloren. Maar in het eigen kolkende Oosterpark werd Atletico weggeblazen. Het werd uiteindelijk 3-0 door goals van Ron Jans, Erwin Koeman en Jan van Dijk. Groen en Wit naar de tweede ronde. De hele stad was gek. Dit bleef in de rest van Nederland niet onopgemerkt. Harry Vermeegen van het tv programma Voetbal 80 kwam zelfs met een 2 meter hoge thermometer naar het Overwinningsplein om de ‘Europacupkoorts’ te meten van de winkelende Groningers. En de koorts was hoog. Helemaal toen bekend werd dat het roemruchte Inter Milaan de volgende tegenstander zou worden. Eerst een thuiswedstrijd en wel op 19 oktober 1983 (ken je klassiekers).


In de dagen voorafgaand kwam voorzitter Renze de Vries nog met een ‘tropische verrassing’ op de proppen. In de oerwouden van Indonesië werd hét talent van Azië, Fandi Ahmad gecontracteerd. De ‘parel uit het Oosten’ ging spelen in het ‘Oosten van Stad’. Hij speelde natuurlijk mee in het met 2-0 gewonnen duel tegen die luizige catenaccio Italianen. In de 89e minuut scoorde hij zelfs de 2-0. Deze klassieker in de FC geschiedenis heeft uw reisgids live in het stadion gezien. Tenminste tot en met de 1-0 van Erwin Koeman. Na die goal vlogen we, en we zijn Sven Erik Lenstra, Mike Vlietstra en uw reisgids, elkaar om de nek en in de armen. We stonden tussen de Z-side en opeens wou iedereen op die korte zijde ook bij Svennie, Mikie en Keessie om de nek hangen. Met als gevolg dat mijn brilletje vertrapt werd door 40.000 Groningse klompen. Gelukkig vond Mikie één gehavend glas uit de bril terug zodat uw reisgids de rest van de wedstrijd als Kapitein Eenoog heeft kunnen volgen.


Deze wedstrijd was echter niet de eerste wedstrijd van Fandi Ahmad in het FC shirt (met AGO als sponsornaam, ken je klassiekers). Dat competitiedebuut was op een koude zaterdagavond tegen Go Ahead Eagles, eindstand 2-0 door 2 goals van onze tropische verrassing. Men kon dus wel spreken van een geslaagd debuut. Deze wedstrijd heeft uw reisgids samen met mijn broertje ook live mogen aanschouwen. De kaarten voor de thuiswedstrijden van de FC Groningen kregen we van onze opa. Opa kreeg ze weer van FC Groningen. Dat zat zo. Opa was eigenaar van de Waterloo Bar aan de Verlengde Oosterweg. In de week voor een wedstrijd van de FC hing mijn opa een affiche met de aankondiging van de komende wedstrijd achter één van de ramen van de kroeg. In ruil daarvoor kreeg mijn opa van de FC 2 toegangskaartjes voor die bewuste wedstrijd. En opa gaf die weer aan zijn kleinzoons want daar ben je tenslotte opa voor.


Onze opa was trouwens een kastelein in hart en nieren. Hij kon mooi vertellen. Of alles wat hij vertelde ook echt was gebeurd wil ik niet weten. In de woonkamer achter zijn Waterloo Bar vertelde hij zijn sportverhalen.


Zo vertelde hij me vroeger over de wedstrijd waar heel Noord Nederland, en opa dus ook, bij moet zijn geweest, 7 mei 1950 (ken je klassiekers); SC Heerenveen-Ajax. Ajax leidde met 1-5, toen kwam Abe Lenstra en Heerenveen won nog met 6-5. Uw reisgids heeft begrijpelijkerwijs geen behoefte om diep op deze wedstrijd in te gaan, het blijft tenslotte Heerenveen, maar het feit dat mijn opa hier over vertelde was wel opmerkelijk. Volgens mij heeft hij de bewuste wedstrijd namelijk helemaal niet live gezien. Toch vertelde opa alsof hij tussen het publiek stond. Dit was een grote gave van opa, hij was dan natuurlijk ook niet voor niets kastelein.

 

Dat ware nog eens tijden. Terug naar de onze. Theo Huizinga was ook een soort van kastelein. In zijn cafetaria ‘Sip Bloemberg’ was hij de baas. Of hij mooie verhalen kon vertellen weet ik niet. Wat ik wel weet is dat het opmerkelijk is dat in de week dat Huizinga beschuldigd wordt er ook een paardenvlees affaire speelt. Gecombineerd met het feit dat de nul euro kaarten niet alleen in de cafetaria van Huizinga zouden worden verkocht maar ook bij de Marktslager rijst bij mij de vraag: wat voor vlees heeft Huizinga eigenlijk in zijn kroketten?

 

Groetn
Kees Vlietstra

 

Reageren? Mail naar Dit e-mailadres wordt beveiligd tegen spambots. JavaScript dient ingeschakeld te zijn om het te bekijken. of laat een bericht achter in ons gastenboek.