Laatste tweets:

Livescore:

Live score mede mogelijk gemaakt door Watisdescore.com

Nu online:

85 gasten online

 
Eén van de schakels die leidden tot het succes van FC Groningen is ongetwijfeld het posteren van Rasmus Lindgren in het hart van de verdediging. Sinds 22 februari jl. vormt hij samen met Eric Botteghin een ijzersterk duo centraal achterin, en ook gisteren was de 30-jarige Zweed, de enige speler in de selectie met Oosterpark-ervaring, met zijn onverzettelijkheid en zijn over-mijn-lijk mentaliteit een voorbeeld voor de rest van de ploeg.

Maar ook buiten het veld bewijst Rasmus Lindgren uit het goede hout gesneden te zijn. De conclusie van Michiel Jongsma is dan ook: Rasmus Lindgren is een man op trots op te zijn. Veel plezier bij het lezen van zijn column!

Rasmus Lindgren is een man om trots op te zijn

‘Want we gaan op de trekker naar Madrid’, zo klonk het afgelopen zondag meerdere malen uit de speakers van De Kuip, zowel voor als na de 2-0 overwinning op PEC Zwolle. Het lijflied van FC Groningen zodra Europees voetbal in zicht is, werd ironisch genoeg mede ingezongen door de trainer van de tegenstander van gister. Ron Jans nam zijn verlies overigens sportief op; aan de NOS liet hij weten dat het alleen maar verzacht dat de bekerfinale tegen zijn oude club werd verloren, want dan was hij ‘er in ieder geval bij geweest dat FC Groningen de beker heeft gewonnen’. Een moment van klasse van de man die de club, samen met Hans Nijland, Henk Veldmate en anderen, in rustiger vaarwateren heeft geleid.

Alles kwam in dat opzicht mooi bij elkaar. Uiteindelijk is de bekerwinst toch min of meer een uitvloeisel van ruim tien jaar van continuïteit en stabiliteit. De afgelopen negen jaar werd er liefst acht keer in het linkerrijtje geëindigd  - waarvan vijf keer onder Jans - en ook dit jaar moet dat er, met twee wedstrijden te gaan, weer in zitten. Een ongekende luxe, want de veertien seizoenen daarvoor leverden slechts één keer een negende plaats op, voor de rest was het aanpoten in het rechterrijtje en zelfs nog twee seizoenen in de Eerste Divisie. In dat opzicht is ‘geniet ervan zolang het kan’ het devies. Tien jaar geleden was de Groningen-supporter nog dolblij na een moeizame 1-0 winst op De Graafschap, nu ben je regerend bekerkampioen en heb je tenminste zes Europese wedstrijden en een strijd om de Nederlandse Supercup om naar uit te kijken.

Ron Jans was overigens niet de enige die er zowel tien jaar geleden als zondag in De Kuip bij was. Bas Roorda heeft als speler het nodige meegemaakt met de Groninger FC en is nu in dienst als teammanager. Tom Hiariej maakte zijn debuut in de vette jaren (2007), maar loopt de gehele 21e eeuw al rond bij FC Groningen en had als jeugdspeler ongetwijfeld niet de illusie bij een subtopper rond te lopen. Maar er was er slechts één die al die hoogtepunten op het veld meemaakte.

Op veel manieren is Rasmus Lindgren, die de bekerwinst ondanks twee eerdere kampioenschappen omschreef als het hoogtepunt van zijn loopbaan, een on-Groningse Groninger, zo succesvol is hij in het groen-wit geweest. De Zweed kwam in 2005 als 20-jarige middenvelder over van Ajax, eerst op huurbasis en vervolgens permanent. In totaal speelt Lindgren nu vijf jaar bij de club. In vier volledige seizoenen pakte hij vier keer Europees voetbal en nu dus de eerste tastbare prijs.  Hij was telkens integraal in het behalen van deze prestaties. Zelfs wanneer hij, zoals in de afgelopen twee seizoenen tijdelijk niet in de plannen van de manager voorkwam, vocht hij zich terug in het elftal en was hij uiteindelijk op het veld een onmisbare schakel. Ook in en rondom de bekerfinale toonde de nu 30-jarige Rasmus Lindgren weer eens waarom Groningen met hem wegloopt. Waar hij in eerdere seizoenen het middenveld bestreek, was Rasmus Lindgren nu de kapitein achterin, met Botteghin als adjudant. Het onverzettelijke, maar ook beheerste spel van de Zweed had een kalmerend effect op zijn medespelers. Het grootste moment van klasse toonde Lindgren zondag, hoe goed hij ook was, echter niet op het veld.

Eerder dit seizoen, toen bekerwinst nog niet meer dan een verre droom was, ging een doodziek jongetje met de spelers mee terug in de bus na de winst in de derde ronde tegen Flevo Boys. De elfjarige Dinand, die aan kanker leed, zag daarmee een wens in vervulling gaan. De spelers maakten niet alleen indruk op Dinand, Dinand maakte ook indruk op de spelers.  De gelukspoppetjes die door hem werden uitgedeeld zijn voor de spelers een aandenken aan een speciaal moment.

De volgende bekerwedstrijd maakte hij niet meer mee, laat staan de finale. Maar dankzij Rasmus Lindgren, die op twitter een foto plaatste met zijn replicabekertje en het gelukspoppetje, was Dinand er toch een beetje bij. Een ontroerend moment dat alles in perspectief zet, behalve één ding. Rasmus Lindgren is een man om trots op te zijn en te koesteren.

Michiel Jongsma is editor van @BeNeFoot, schrijver voor @JustFootball en werkt bij Opta Sports